شبهای پریشانی

می خواهی از شبانه سرودن بگویمت

از این فراق و غم ِ سوختن بگویمت ،

یا این که از تو بگویم ، از این توهمات

از این سکوت و غم هجران بگویمت ،

این هر شبانه های پر از تکرار و توامان

از قرص و خواب های پریشان بگویمت ،

از آنکه آمده ، بر دل نشسته است

از آنکه رفته ، آنکه نیامد بگویمت ،

از تو که عقل و دلم را ربوده ای

یا از خیال و وَهم تو با خود بگویمت ؟

بگذار بگذرد این ابر کینه توز

از بغض های تو در دل بگویمت ،

در چشم ها رمق نماده ، گلو که هیچ

بگذار عقده های دلم را بگویمت ،

اخر چرا ، به چه علت ، برای چه ؟

از دیده رفته ای ولی از دل بگویمت

این جمله ها همگی وحشی و ددند

از خود گذشتم و هرگز نگویمت !

بگذار پاره پاره شود این تن نحیف

من خسته ، از تو و هجران نگویمت