نقاشی

یاد کردم زتو و یاد ِ نبودن هایت

فکر کردم به بلندای خیال ِ پوچم

پر کشیدم تا تو

تا تمنای دلم پیش ِنگاه ِ خامت

یادم آمد که دگر نیست به سر ، نام و نشانی از تو

رفته انگار زدیده ، نقش ِ آن رخسارت

با خود اندیشیدم ، بنگارم نقشی

نقشی از چشم و ابرو و لب ِ دلدارم

باز اشکم لغزید ، قفس ِ تنگ ِ دلم باز گسست

پر کشیدم در آسمان ِ خیال

پر و بالی الکی !

فام دادم به جهان

به جهانی الکی !

وَه چه مسرورم از این خاموشی !

و چه یاد آوری زیبایی :

( از دل برود هر آنکه از دیده رود )

بَه ، چه 1 ِ زیبایی شد

نقش ِ آزادی دل !

دل ِ آزاد و رها ولی از جرح و جراحت لبریز !

میچکد اشک ِ شوق یا زدرد دل ِ خون می بارد ؟

+ نوشته شده در سه شنبه ۱۴۰۱/۰۸/۱۷ ساعت 8:16 توسط « سعید »  |